Í ljósmyndanáminu fengum við að vinna verkefni um sjálfbærni sem heillaði mig svolítið og ég ákvað að birta hér á vefnum. Eftirfarandi er nokkurn vegin óbreytt það sem ég skilaði ásamt myndbandi og lokaafurðinni sem var mynd af þeim umbúðum sem féllu til hjá minni litlu fjölskyldu á 7 dögum í október 2011.

Umbúðir einnar viku teknar á fuji Velvia 50 á Fuji GX 517.

Ég bjó líka til smá myndband sem segir annars vegar frá vinnunni við verkefnið og hinsvegar frá tilganginum.

Um sjálfbæra þróun
Í svokallaðri Brundtlandskýrslu, skýrslu sameinuðu þjóðannan um umhverfi og þróun sem kom út árið 1987 er sjálfbær þróun skilgreind sem „Mannleg starfsemi sem fullnægir þörfum samtímans án þess að draga úr möguleikum framtíðarkynslóða til að fullnægja sínum þörfum.“ Sjálfbær þróun snýst um ábyrga nýtingu auðlinda og umgengni við náttúruna og talað er um að hún hvíli á þremur megin stoðum, hagvexti, vernd umhverfis og félagslegri velverð og jöfnuði. Taka þarf tillit til þessarra þriggja þátta þegar sjálfbærni er skoðuð, hvort sem um er að ræða sjálfbærni einstakra verkefna eða heilla samfélaga. Segja má að markmiðið sé að hámarka félagslega og efnahagslega velferð án þess að það sé á kostnað náttúrunnar og möguleika komandi kynslóða. Fjölmargt og ef til vill allt sem við gerum tengist á einn eða annan hátt hugmyndinni um sjálfbæra þróun. Hvernig bíl við ökum, hvaða vörur við kaupum, hvaða áhugamál við höfum, hvaða súkkulaði við kaupum eða hvernig sápu við þvoum okkur með. Allar aðgerðir okkar hafa einhver áhrif. Hver þau eru og hversu mikil er hins vegar erfiðara að meta en verkefni mitt tengist einmitt þeirri hugsun, hvaða áhrif hafa gjörðir mínar.

Hugleiðing um umbúðir
Öll notum við einhverjar umbúðir. Við kaupum mat og vöru í umbúðum og þegar heim er komið setjum við jafnvel eitthvað af matnum í aðrar umbúðir sem okkur þykja þægilegri. Matarafgangar eru svo ef til vill settir í aðrar umbúðir áður en þeirra er neitt síðar. Öllum þessum umbúðum hendum við svo í ruslatunnuna jafn óðum og leiðum sjaldan hugann að því magni sem við hendum. Verkefnið snýst um þá ofgnótt umbúða sem við notum á heimilinu á hverjum einasta degi.Umbúðirnar eru af ýmsum gerður og úr ýmsum efnum eins og plasti, pappa, áli eða öðrum efnum og oft á tíðum í samblöndu fleiri en eins efnis sem gerir endurvinnslu erfiðari eða jafnvel ómögulega. Hvert einasta mannsbarn á Íslandi hendir um það bil þrjúhunduð kílóum af heimilisúrgangi á hverju ári og þrátt fyrir að endurvinnsla og nýting hafi aukist þá minnkar ekki magn þess sem við hendum. Sem sagt, umbúðir og annað rusl virðast vera að aukast frekar en hitt á þessum umhverfislega meðvituðu tímum. Við þennan úrgang bætist svo það sem fellur til frá fyrirtækjum og við framleiðslu vörunnar sem við kaupum. Sem dæmi má nefna fartölvuna sem þetta er skrifað á. Mér fannst kannski blóðugar allar umbúðirnar sem hún kom í á sínum tíma en þó er meira sláandi að við framleiðslu hennar féllu til um það bil 1500 kg af aukaefnum . Já einmitt. Eitt og hálft tonn!

Verkefnið “Umbúðir”
Í eina viku safnaði ég saman öllum umbúðum sem til féllu á heimili mínu og hefðu alla jafna farið beint í ruslið. Á heimilinu eru auk mín eiginkona mín og 7 ára dóttir. Allar umbúðir sem annars hefðu farið í ruslið voru þvegnar og geymdar og að vikunni lokinni stillti ég árangrinum upp í eina mynd. Þannig var megin markmiði verkefnisins náð, að gera mér persónulega grein fyrir því hversu miklu af umbúðum ég hendi. Ef til vill getur slík mynd einnig vakið aðra til umhugsunar um þeirra eigin neyslu og það hverju þeir henda.